Dominique Vos blijft ondanks het 0-3 verlies tegen De Gazelle vol vertrouwen en wil nog één seizoen lekker knallen met ZVV’56.

Jos Mulder 12-10-20, 09:11

Na de met 0-3 verloren wedstrijd tegen De Gazelle repte Salim Özer van een wedstrijd om snel te vergeten. Vos was het hartgrondig met de woorden van zijn trainer eens: ,,Voor ons was het wel goed dat er vandaag geen publiek was”, opent hij. ,,Het leek wel of we geen zin hadden. Bovendien stonden we ook nog eens niet goed. Geen goede combi. Dan ga je de wedstrijd niet winnen.”

De 37-jarige routinier is helder in zijn analyse. ,,Ik ben hier gebleven omdat Salim Özer kwam. Die ken ik van AGOVV. Hij zorgt voor nieuw elan en ik weet dat hij voetbal in dit team wil brengen. Dat kan ook hoor. Het is wel een proces dat even tijd nodig heeft , maar het gaat lukken want in dit team zit veel potentie met nog jonge jongens.

Zelf loop Vos inmiddels al een aantal jaren mee. Aan stoppen denkt hij echter nog lang niet: ,,Ik sta er nog net zo in als vroeger. Ik geniet van elke wedstrijd en ga er vol voor. Dat verwacht ik ook van het team. Daar hoort bij dat je ook in het veld een soort bravoure uitstraalt. Dat mis ik wel eens hier. Dan heb ik het gevoel dat het allemaal te lief is. Het mag wel een tandje meer en we mogen meer plezier uitstralen tijdens de wedstrijd, vind ik.”

Drama
Dat plezier is er bij Vos nog steeds. Na gespeeld te hebben bij diverse clubs waarbij hij het tot in de topklasse wist te schoppen belandde hij twee seizoenen geleden bij TKA. ,,Door een ontsteking aan mijn oor kreeg ik problemen met mijn evenwichtsorgaan en kwam ik nauwelijks aan spelen toe. Ik wist ook niet of voetballen er überhaupt nog wel in zou zitten. Dat is ook een van de redenen waarom ik er nu altijd zo veel zin in heb en met veel plezier naar de trainingen en de wedstrijden ga. Maar dan moet het wel echt gras zijn, want voetballen op kunstgras vind ik helemaal niks”, knipoogt de momenteel in Arnhem woonachtige verdediger.

Na dat dramatische seizoen verkaste Vos naar ZVV’56. ,, Ze trainden bij TKA nauwelijks en dan kan ik net zo goed in Arnhem blijven spelen. Mijn broertje Mario (34) speelt hier ook en we rijden nu drie keer per week samen op en neer. Dat kost je toch een paar uur per week. Na dit seizoen vind ik dat wel mooi geweest en ga ik weer in Arnhem spelen. Maar begrijp me niet verkeerd. Ik vind dit echt een mooie club en geniet hier nu nog met volle teugen.”