Over Gerrit Dibbink, De keeper in het Wit en al 65 jaar lid van onze vereniging.

We beginnen het interview eigenlijk gelijk al bij binnenkomst , hij heeft veel herinneringen die hij wel wil delen. Hij heeft nog een plakboek met Foto’s en oude kranteknipsels en oude wedstrijdverslagen. Hij heeft het allemaal bewaard. Ook een foto van zijn eerste jaar bij ZVV’56. “Zet maar gewoon Gerrit of keeper neer hoor, zo kennen ze mij allemaal”

Gerrit Dibbink is een kwieke man van 86 die nog altijd in de weer is. Actief bij de Hondenclub en wandelt nog dagelijks  om 7 uur half 8 ‘sochtends in weer en wind zijn rondje met met de hond.
Het geeft hem structuur om eruit te komen. Tot bijna op zijn 60^e heeft hij nog gekeept in de zaal, samen met de huidige hoofdtrainer Patrick Vader.

Nooit gevoetbald, altijd keepen.
Gerrit begon zijn keepcarriere bij AGOVV tot aan diensttijd. Daarna kwam hij bij ZVV’56. Aan de Fortweg lag het veld en het clubhuis was Café de Trek aan de Trekweg. Zijn broer speelde daar. “Kom toch bij ons spelen”. Hij kwam gelijk in het eerste ter vervanging van de keeper met 1 oog bij ZVV’56 

“Schitterende tijd” vertelt hij lachend. Water moest opgepompt worden om een beetje te kunnen poedelen in een tijl na afloop, hij herrinnert zich dat dat in het voor en najaar erg koud was. In een houten keetje werd snoep, cola en koffie verkocht. We zijn er op voorruit gegaan als club geeft hij aan.

Hij heeft 13 jaar in het eerste gekeept, even in het 2^e en toen kwam de jeugd door. Hij is toen lager gaan spelen, maar dat vond hij geen succes in combinatie met de jeugd. Hij heeft toen een veteranen team voorgesteld, maar daar was destijds de tijd nog niet rijp voor.

Veel van de mensen waar hij mee speelde zijn er niet meer. Gerrit vertelt glimlachend over Herman Rouwenhorst, die in de verdediging stond, letterlijk en figuurlijk. Iedere tegenstander die te dicht bij de keeper kwam was de klos. In de wedstrijd werd die speler genadig hard onderuit gehaald door Herman. “Aan de keeper kom je niet” was de uitspraak. Eerder kwam hij nog wel naar de clubavonden maar hij is met de donderdagavonden gestopt, “je komt niet goed thuis…uit gezelligheid” zegt hij lachend, maar op deze ledenvergadering is hij “iets later thuis” geeft hij aan bij zijn vrouw.

Wit tenu werd handelsmerk.
Gerrit Dibbink heeft altijd in een spierwit tenu gekeept. Op de vraag waarom zegt hij: ”bij de jeugd van AGOVV was er een trainer die zei: je moet in lichte kleuren keepen want dan schrikt de tegenstander als je ineens beweegt.” Gerrit koos daarom voor Wit. Gerrit was een echte lijnkeeper en dook op elke bal.  Hij had altijd 2 tenues bij zich om na de rust weer stralend wit op het veld te verschijnen. Tijdens een bedrijfsvoetbalwedstrijd in Briele sprak een scheidrechter hem aan of hij uit Apeldoorn kwam. De beste man floot door het hele land en Gerrit Dibbink was de enige keeper die hij tegenkwam in het wit. Tot aan de laatste actieve wedstrijd in de zaal  heeft hij in het wit gekeept.

Leuk weetje is dat Gerrit Dibbink de minst gepasseerde keeper van Gelderland geweest is in de begin jaren. Je zou haast denken dat dat aan het witte tenue heeft gelegen.

Damesvoetbal
Gerrit is trainer van het dameselftal geweest. Hij is er mee begonnen en Bart Esselink nam het over. Hij richtte dit team op omdat er door de groei van de wijk zevenhuizen veel dames waren die wilden voetballen. Een van de eerste wedstrijden was tegen WWNA. De entree leverde destijds een groot bedrag op, namelijk 1200 gulden. Hij is gestopt omdat het niet meer te combineren was met zijn werk als chauffeur en een jong gezin.

Alles kon toen nog
De zoon van des huizes werd, als papa moest keepen, vastgebonden achter de goal, want papa was die dag verantwoordelijk voor zijn zoon. In de rust moest alle drank van tafel af in de kleedkamer, het jochie moest verschoond worden. Want ja, dat ging gewoon door.

Toen Gerrit leider was van het eerste met Sieg Harzen op de goal zijn ze twee jaar op rij kampioen geworden. Wellicht door alle weddenschappen die hij met de jongens afsloot om een kratje bier. Bijna elke wedstrijd werd gewonnen. Zo had hij 9 of 10 kratten bier om zich heen staan of verloren. Aanvoerder destijds Lex Bakker heeft hem nog schriftelijk bedankt voor alle weddenschappen, tenues en inzet tijdens het seizoen.

Gerrit haalt nog een mooi verhaal op. “Om kwart over 2 op zondag middag biljarten bij Bartje Burgers van Café De Trek, maar het voetbalveld lag aan de Fortweg, een zand en grindweg.., en dus potverdorie met de auto scheuren naar het veld  om om half 3 op het veld te staan, maar ik kon hem niet meer houden de auto slipte weg in het grind en werd de sloot geparkeerd..We gingen ons snel omkleden want we kregen natuurlijk de wind van voren… en de auto…. die werd na de wedstrijd er wel weer uitgehaald.“

Wat is leukste herrinnering aan ZVV’56
Kampioen worden met hemzelf als keeper is het eerste wat in hem opkomt.. Verschrikkelijke mooie tijd.. Stiekem een pilsje voor de wedstijd voor de zenuwen bij Café De Trek. Het team van toen knokte ervoor. Bij de wedstrijd bij Columbia in een oud fiat 500 cabrio, met 5 man.. 2 of 3 op de bovenkant met de voetjes op de zitting. Werd allemaal getolereerd, politie zei niets. Daarna met de platte kar door zevenhuizen met een aantal kratten bier.

Gerrit begint bij voorbaat al te lachen als hij begint te vertellen over een leuk kampioensverhaal dat hem te binnenschiet “ZVV’56 kon kampioen worden bij Voorwaarts in Twello, Sieg Harzen “Siegie” overgekomen van Robur op goal. Ik was leider en verzorgde ook de kleding van het team destijds. Toen ik op de dag van de kampioenswedstrijd bij het clubhuis kwam was ik potverdorie de kleding vergeten. Deze lag nog in mijn vrachtwagen. Hupsee met de auto naar de vrachtwagen.. Tuurlijk de sleutels niet bij me op zondag.. Dan maar ruitje van de vrachtwagen ingeslagen. Tas gepakt en terug naar het Clubhuis, wat denk je? Iedereen weg.. behalve 5 of 6 kleine jochies helemaal in het oranje..”moeten jullie niet mee?” Jawel maar kan niet, er is geen ruimte voor ons in de auto’s. Ik kon ze niet laten staan, ik heb ze ingeladen in mijn Opel Coupee en meegenomen naar Voorwaarts. Die jochies waren zo gigantisch blij. En we werden ook nog kampioen die dag dus dat was dubbel geluk”

Bij de derby bij WWNA stond altijd een oud vrouwtje pal achter Gerrit zijn goal, altijd schreeuwen. MW Karreman heette ze, 70 of 75 jaar.. Hij weet het nog goed. Hij werd helemaal verrot gescholden als ZVV’56 voor stond. Na de wedstrijd was ze weer heel aardig, ze vond Hem een fijn kereltje vertelde ze dan glimlachend.

Wat is de grootste verandering in voetbal tussen toen en nu?
Toewijding is het antwoord. Hij is zelfs een keer vanuit Reims in Frankrijk heen en weer gereden om een wedstrijd te keepen in de vakantie. Tegenwoordig als ze een weekend weg gaan komen ze al niet meer.
De stand bijhouden doet hij nog steeds en vorig jaar zag het allemaal wat somberder uit, maar
hij heeft nog een compliment voor de huidige selectie. Hij is onlangs bij een oefenwedstrijd geweest en hij heeft zich verbaasd over de vechtlust. Ze zijn gek met de trainer en ze hebben wat over voor elkaar. Dat vond hij heel mooi om te zien. Ook een compliment naar de huidgie Keeper (Ralph Bultman red.) want daar heeft hij wel kijk op, goeie keeper, speelt mee, zegt wat ze moeten doen.  Hij zag een helemaal lekker fris team voetballen met Patrick als hoofdtrainer.

Over de club nu
“De velden van ZVV’56  zijn de mooiste van Apeldoorn”. En hij kan het weten want hij gaat nog regelmatig bij diverse clubs op zondag voetbal kijken. Dus een dik compliment naar de onderhoudsploeg van de heer Dibbink.

Ook is hem opgevallen dat er bij ZVV’56 het grootste biertje van de Apeldoornse clubs geschonken wordt. “Tjonge jonge, dat zijn vaasjes voor een schappelijke prijs” Hij was onlangs in het nieuwe clubhuis en vind het schitterend, Mevrouw Dibbink beaamt dat, “direct bij thuiskomst was dat het eerste wat je zei. Potverdrie wat is het mooi geworden.”

De heer Dibbink draagt de vereniging na 65 jaar nog steeds een warm hart toe. Van harte gefeliciteerd met uw jubileum en bedankt voor uw toewijding toen en support nu aan onze vereniging.

Karin Jansen Bouwmeester