Berry Dekker – vader van Joost

Dank je wel Rainer (Duitser) en Patrick (Trainert) dat jullie mij hebben aangewezen voor de pengel deze keer!!!

Mijn voetbalcarrière begon toen ik zes jaar oud was bij Groen Wit. Samen met mijn moeder, broer en zusje verhuisden we vanuit Zevenhuizen naar De Maten. Mijn broer speelde toen al bij ZVV, maar zelf was ik nog niet echt met voetbal bezig. Bij ons in de straat woonde de voorzitter van Groen Wit en hij vroeg of ik eens met hem mee wilde om te kijken hoe het daar was. Dat beviel goed en zo heb ik daar ongeveer drie jaar gespeeld. Ik was zelfs aanwezig bij de eerste steen die werd gelegd van het toen nieuwe clubhuis.

Daarna stapte ik over naar WSV, vooral omdat daar jongens speelden die ik kende. Na een aantal jaren in de lagere elftallen kwam ik vanaf de B-jeugd in de selectie terecht. Met de B1 zijn we één keer kampioen geworden, iets waar ik met veel plezier op terugkijk. In die periode werd ik gescout door Jan Jongbloed en uitgenodigd om een oefenwedstrijd te spelen bij Go Ahead Eagles. Helaas kreeg dat avontuur geen vervolg, maar het was wel een bijzondere ervaring.

In die tijd speelden we met een vaste groep jongens bijna ieder weekend twee wedstrijden: op zaterdag met de jeugd en op zondag met het tweede of derde elftal. Toen ik de overstap maakte naar de senioren speelde ik vooral mee met het tweede en derde. Het eerste elftal bestond al langere tijd uit dezelfde spelers, waardoor ik daar meestal reserve was of af en toe mocht invallen. Er kwamen steeds meer spelers van buitenaf, waardoor de eigen jongens minder kansen kregen.

Dat was voor mij de reden om bij AGOVV in het derde elftal te gaan spelen, omdat ik daar veel jongens kende. Dat heb ik één seizoen gedaan, waarna ik werd benaderd door Rob Huisman, de hoofdtrainer van ZVV, die eerder ook mijn trainer was bij WSV B1. Samen met vier andere jongens zijn we toen naar ZVV gegaan om in het eerste elftal te gaan spelen. Na vijf jaar ben ik door privéomstandigheden gestopt met voetballen.

Na een aantal jaren begon het toch weer te kriebelen en heb ik mij opnieuw aangemeld. Ik kwam terecht in het derde elftal, waar een aantal jongens speelde met wie ik vroeger al in het eerste had gespeeld. We bleven jarenlang een hechte groep: van het derde naar het vierde elftal en uiteindelijk bij de veteranen. Toen de vereniging besloot om over te stappen naar het zaterdagvoetbal viel ons team helaas uit elkaar. Zelf had ik inmiddels een enkelblessure opgelopen, waardoor ik niet meer mocht voetballen.

Toch zijn we met deze hechte groep nog regelmatig te vinden aan de hoge tafel tijdens clubavonden. Naast het voetballen heb ik me bij ZVV ook altijd ingezet als vrijwilliger. Ik heb verschillende taken vervuld, zoals kledingbeheer, werkzaamheden in de barcommissie en sponsorcommissie, en ik ben ongeveer zeven jaar leider geweest van het eerste elftal. In die periode heb ik met vier verschillende trainers gewerkt. Sinds anderhalf jaar ben ik hiermee gestopt en heb ik bewust besloten om in de weekenden wat meer tijd voor mezelf te nemen.

ZVV heeft in mijn leven ontzettend veel voor mij betekend. Het was niet alleen een voetbalclub, maar ook een plek waar vriendschappen zijn ontstaan, waar ik mezelf heb kunnen ontwikkelen en waar ik me altijd thuis heb gevoeld. Ook nu ik niet meer actief ben op het veld, blijft de club een belangrijk onderdeel van mijn leven.

De volgende pengel geef ik graag door aan Jim Florentinus