Marcel bedankt voor de Pengel en voor je mooi geschreven stuk. Ook bedankt voor alles wat je voor de club hebt gedaan.

Tot nu toe had iedereen wel familieleden bij ZVV’56 of familieleden die bezig waren met voetbal, maar bij mij had eigenlijk niemand interesse in voetbal. Het was dan ook een grote verrassing voor mijn ouders dat ik, een meisje, wilde gaan voetballen. En voor mij was het eigenlijk ook een grote verrassing. Als ik terugdenk aan hoe ik ben begonnen met voetballen, schaam ik mij een beetje voor de reden. Ik was 10 jaar oud, mijn ouders waren net gescheiden en ik zat op de basisschool. Ik had mijn eerste verliefdheid, maar die jongen wist niet van mijn bestaan af. Hij voetbalde en ik had bedacht dat ik ook maar moest gaan voetballen, dan werd hij vast ook verliefd op mij. Spoiler alert; dat werd hij niet, maar ik wel op de sport.

We woonden vlak bij WSV en dat werd dan ook de club waar ik begon. Ik zat in een jongensteam samen met één ander meisje en zij nam mij op sleeptouw. Ik kon er echt helemaal niks van, maar de coach was altijd heel positief. Ik herinner mij nog mijn eerste kopbal; wachten tot een hele hoge bal op mijn hoofd belandde. In de rust zei de coach: “Hebben jullie de kopbal van Claudia gezien?” Goed hé!’
Langzaam maar zeker groeide mijn zelfvertrouwen en kreeg ik steeds meer praatjes. Maar ik had ook last van woedeaanvallen en voetbal heeft mij heel erg geholpen om dit onder controle te krijgen. Dankzij voetbal ben ik sociaal geworden én veel rustiger, terwijl mensen mij nu al druk vinden.

Na een aantal seizoenen tussen de jongens en een paar seizoenen in een gemixt team mocht ik naar het meidenteam. Destijds vond ik dat helemáál niet leuk, maar uiteindelijk was het een geweldige tijd. We deden mee in de jongenscompetitie en dat ging heel erg goed. We werden alleen steeds net geen eerste. Uiteindelijk moesten we naar de meidencompetitie en we speelden zelfs op een bepaald punt hoofdklasse én werden kampioen. 

Na een aantal jaar vond ik het voetbal minder leuk worden en ik ging studeren in Tilburg en besloot om te stoppen. Na een paar jaar kreeg ik de kriebels terug, maar bij WSV hadden ze geen 11 tegen 11 damesteam meer. Ik trainde bij verschillende clubs mee: Teuge, Loenen en ZVV’56. Bij ZVV werd ik leuk ontvangen en babbelde iedereen tegen mij aan, ik voelde me gelijk op mijn plek en besloot hier te voetballen.

Nu speel ik in vrouwen 2 en vertegenwoordig ik de PR in het bestuur. Ik vind het leuk om vrijwilligerswerk te doen bij de club, want hierdoor heb ik veel mensen leren kennen en dat draagt bij aan de gezellige sfeer en het maakt dat ik graag bij de club kom. Ik doe heel erg mijn best om de meiden uit mijn team bij de club te betrekken. Dat lukt al aardig, want op woensdagavond krijg ik steeds meer meiden mee de kantine in.

Ik geef de Pengel graag door aan Brenda Brinkman