Hierbij wil ik mij even voorstellen : Stienus Haan, geboren te Emmen op 01 september 1953, al 32 jaar getrouwd met Ina, 2 dochters (Chantal (verzorgster bij ZVV en marissa, Werkzaam bij de Koninklijke Marechaussee op het opleidingscentrum alhier in Apeldoorn. Hobby’s: uiteraard alles wat maar met voetbal te maken heeft en een goed glas wijn drinken bij mijn beste vriend Joop.

Huidige functie bij ZVV: Hoofdtrainer

CLUBS
vv Emmen destijds nog een amateurvereniging in de top van het amateurvoetbal, via B1 en A1 maakte ik op 15 jarige leeftijd mijn debuut in het 1e elftal als linkerspits. Ook werd ik in die tijd geselecteerd voor het Drents jeugdelftal. Tijdens mijn opleidingsjaar bij de Marechaussee in 1973-74 heb ik jaar niet gevoetbald. Na de opleiding werd ik geplaatst in Ede.

Het toenmalige Westermeijer Ede en Bennekom hadden wel belangstelling. Ik heb toen gekozen voor Bennekom omdat die vereniging warmte en gezelligheid uitstraalde. Tot op de dag van vandaag heb ik daar nog geen seconde spijt van gehad. In de bijna negen jaar dat ik daar gespeeld heb ik eigenlijk alleen maar hoogtepunten meegemaakt. Kampioen worden, voor de KNVB-beker spelen tegen Heerenveen, een beslissingswedstrijd voor 6000 toeschouwers in Nunspeet spelen om het kampioenschap van Nederland tegen Ijsselmeervogels, waren geweldige voetbalmomenten. Voor mijzelf kwam daar nog bij dat ik via het Oostelijk Elftal geselecteerd werd voor het Nederlands Amateur Elftal. Voetballen voor 20.000 uitzinnige toeschouwers in Almeria tegen Spanje in een kwalificatiewedstrijd voor de Olympische Spelen in Moskou was misschien wel het mooiste wat ik als voetballer heb meegemaakt.

Daarnaast speelde ik ook nog in het Nederlands Politie Elftal. Naast het spelen tegen BVO’s was daar het hoogtepunt deelname aan het Europees Kampioenschap in Hamburg in Duitsland, alwaar we met een vierde plaats net naast de medailles grepen. Ook het winnen van het familietoernooi met de Lieferinks bij ZVV staat me nog goed bij.

Kortom het was alleen maar voetbal wat de klok sloeg en op mijn 28e vond ik het welletjes.We woonden inmiddels in Apeldoorn en dan 3-4 keer in de week naar Bennekom was wel een hele opgave. Middels een geweldig afscheid bij Bennekom heb ik dan ook een punt gezet achter mijn actieve carrière.

Inmiddels was ik gevraagd om jeugdtrainer bij ZVV te worden. Eerst de B1 en vervolgens twee jaar de A1. We werden met ongeveer dezelfde groep twee keer kampioen. Een mooi begin van mijn trainersloopbaan. Zelfs heb ik in die tijd nog een paar wedstrijden gepeeld in het eerste elftal om kampioen te worden. Ondertussen was ik door Colmschate, toen nog een derdeklasser, benaderd om er hoofdtrainer te worden. Het leek me een mooie uitdaging. Ik ben er 7 jaar gebleven en heb er als trainer een machtige tijd gehad. Van de derde klas naar de eerste klas en op de drempel van de hoofdklasse stopte die pas. Gewerkt met oud-profs en de beste streekvoetballers, meer kun je als trainer bijna niet wensen.

Na Colmschate brak de periode Columbia aan. Geheel iets anders. Werken bij een (h)echte volksclub. Gezelligheid met een geweldige groep waarvan de spelersvrouwen ook een belangrijk deel van uitmaakten. Promoveren naar en degraderen uit de 2e klas, nacompetities spelen. Altijd vuurwerk voor belangrijke wedstrijden. Massale toejuichingen van de kankerbult en voetbalvelden geheel gehuld in het zwart-geel (zelfs 20 kilometer snelweg naar Bathmen). Niets was er te dol als het succes er was. Prachtige weekenden met de dames erbij en dan een eigen lied inzingen in een studio. Zo’n club met zo’n sfeer moet je als trainer een keer meegemaakt hebben.

Vervolgens verkast naar KCVO in Vaassen. Die speelden al zo’n 20 jaar onafgebroken in de 4e klas en wilden graag naar de 3e klas. Nog nooit zo’n nette club meegemaakt. Alles was er goed geregeld, misschien wel een beetje te goed. In het 3e jaar promoveerden we via de nacompetitie, onder aanvoering van Nicky Gerritzen, naar de 3e klas. Voor de hele vereniging een grote opluchting.

Op het moment dat ik voor het 5e jaar wilde bijtekenen klopte Schalkhaar aan de deur. Een ploeg die net gedegradeerd was uit de 1e klas en zich met veel moeite kon handhaven in de 2e klas. Uit het verleden had ik een goed beeld van Schalkhaar, een grote vereniging met meer dan 1000 leden. Een vergissing achteraf. Het klikte niet tussen de club en de trainer. De prioriteiten en de werkwijze van het bestuur waren anders dan die van mij. Met de spelersgroep klikte het wel en kwamen we op het eind één punt tekort voor de nakompetitie.

Schijnbaar had John Leliveld, onze voorzitter, een goed voorgevoel. Na 2 telefoontjes was ik weer terug op het oude nest en heb daar tot nu toe geen spijt van.

ZVV’56 Apeldoorn
Volgend jaar wordt natuurlijk een geweldig spektakel. Voetballen in de vierde klas met vele Apeldoornse ploegen. Bijna elke week een derby. Wat wil je als vereniging en voetballer nog meer.

Natuurlijk moet er nog veel gebeuren en zouden er nog veel meer vrijwilligers moeten komen om alles in goede banen te lijden. Ook de nieuwbouw Zuidbroek komt eraan. Wij moeten dan zorgen dat we er klaar voor zijn. Met de renovatie van de kleedkamers, de nieuwe dug-outs en een opgeknapt hoofdveld met een prachtige verlichting kunnen we weer even vooruit.

Verder hoop ik dat het huidige Bestuur wat meer ondersteuning krijgt in de werkzaamheden die verricht moeten worden zodat er organisatorisch ook een duidelijke lijn zichtbaar wordt.

Ik hoop nog een tijd werkzaam te blijven bij ZVV en mee te werken aan een gezonde vereniging, die een aanwinst zal zijn voor de 4e klas, maar ook een vereniging waar een ieder zich thuis voelt en waar een ieder de handen uit de mouwen zal steken om er nog een mooiere vereniging van te maken.

De volgende pengel geef ik aan Patrick Vader, oud topscoorder van Apeldoorn en nog steeds 1e selektiespeler van ZVV’56