Op een ijskoude zaterdag 22 november stond er een pittig potje op het programma. ZVV’56 1 (8e) mocht het thuis opnemen tegen Harfsen 1 (2e). De staf moest de nodige creativiteit tonen, want de lijst met afwezigen deed terugdenken aan de perikelen van het vorige seizoen. Toch was het gelukt om de mannen met een goed strijdplan het veld op te sturen. Dit plan resulteerde in de volgende opstelling: Ralph op doel. Jeroen, Jasper, Niek en Dirk in de defensie. Op het middenveld stonden Sander, Ruben, Erdi en Sella. Voorin moesten Sep en Frank voor het gevaar zorgen. Wissels: Max, Marco, Thijs en Ahmed. Speciale dank aan de jongens die aansloten vanuit het tweede.

Een goed plan valt en staat natuurlijk met een goede uitvoering. Het is dan ook ongelofelijk zonde wanneer zo’n plan al binnen tien minuten de kliko in kan. In de eerste minuut ging het direct mis. Harfsen probeerde meteen hun rechtervleugelaanvaller te bereiken. Jeroen had dit uiteraard haarfijn in de gaten en onderschepte de bal. Helaas liet zijn techniek/het veld/zijn scherpte/de bal (zegt u het maar) hem in de steek, waardoor de bal eenvoudig het doel in rolde: 0-1.

Nog geen tien minuten later bleek de focus bij de rest van het team ook niet aanwezig. Nadat een corner van de bezoekers redelijk werd verwerkt, stoof iedereen van het doel af richting de bal, vergetend dat er nog twee Harfsenaren in de zestien waren blijven hangen. Zij konden de opnieuw ingebrachte bal vogelvrij aannemen, breed leggen en vervolgens via het bonkige achterwerk van Jasper onze doelman verrassen: 0-2.

Deze twee snelle tegentreffers waren een behoorlijke tik die eigenlijk de hele eerste helft doordreunde. De opbouw bleef slordig, het middenveld liep uit de organisatie en de communicatie verliep stroef en onwennig. Het onrustige veldspel en de vele lange halen zorgden er bovendien voor dat de balvastheid van gelegenheidsspits Frank niet benut werd. In de resterende 35 minuten wist ZVV wel te voorkomen dat Harfsen nog gemakkelijk tot kansen kwam, maar de sluitpost van de bezoekers had een volledig zorgeloze eerste helft.

Rust.

De tweede helft kreeg gelukkig een heel ander gezicht dan de ondermaatse eerste helft. Er werd geduldig gecombineerd en zorgvuldig opgebouwd. Groot gevaar werd nog niet gesticht, maar het veldspel oogde veel verzorgder. Na tien minuten werd ZVV hiervoor beloond. Sella, die in de rust nog even een extra schop onder zijn kont had gekregen, zette op het juiste moment druk en ontving de bal als een cadeautje. Hij pakte het uit door langs de centrale verdediger te versnellen en de bal keurig in de verre hoek te schuiven: 1-2.

Direct was het gevoel dat er iets te halen viel weer helemaal terug. ZVV heeft dit seizoen vaker veerkracht getoond en ook nu rook de ploeg bloed. De mannen namen het initiatief over van de kampioenskandidaat en probeerden rustig op te bouwen om zo dichter bij de aansluitingstreffer te komen. Onder andere via een sterk spelende Sep ontstonden dreigingen en meerdere corners, maar echte doelpogingen bleven uit. Harfsen had af en toe een tegenstoot, maar Ralph bewees ook deze week weer zijn waarde voor het elftal. Ondanks het goede gevoel en de toenemende dreiging kregen de mannen rond de 75e minuut toch de deksel op de neus. Een snel genomen vrije trap verraste de defensie, waardoor de linksbuiten van Harfsen plotseling één-op-één op Ralph af kon. 1-3.

Na deze goal veranderde er weinig aan het spelbeeld: ZVV bouwde op en Harfsen loerde op de uitbraken. Met de minuten die weg tikten, verdween ook het geloof in een resultaat en nam de vermoeidheid toe. Dit resulteerde vlak voor het laatste fluitsignaal in nog een zeer onnodige tegentreffer: 1-4.

Een terechte nederlaag waar veel lessen uit gehaald kunnen worden. Dat moet ook echt gebeuren, want komende zaterdag wacht een uitwedstrijd tegen Koninklijke UD. UD zal alles op alles zetten om hun eerste punten van het seizoen te pakken. Hopelijk zien wij jullie daar!

Ruben Bruinink