Tinnitus:
Tinnitus is het horen van geluid dat er eigenlijk niet is, meestal na langdurige blootstelling aan harde decibellen. Een vervelende aandoening, niet te genezen en opvallend vaak vastgesteld bij reservespelers die te dicht bij Nikky en Frank-Willem hebben gezeten. Wie op zondag tussen Nikky en Frank-Willem plaatsneemt, krijgt zonder kaartje een geluidsconcert van 120 tot 130 decibel aangeboden. Oordoppen zijn verplicht; wie ze vergeet, communiceert na afloop uitsluitend nog via ondertiteling. Voor de jury was dit ruim voldoende om Frank-Willem uit te roepen tot Lulletje van de Week. Niet vanwege één incident, maar wegens structurele geluidsoverlast, verbaal vandalisme en het moedwillig slopen van trommelvliezen.

ZVV’56 2 – AGOVV 2
Vandaag stond de thuiswedstrijd tegen AGOVV 2 op het programma. Geen onbekende tegenstander, want met Dominique Vos en Mario Vos liepen er twee oude bekenden van de zondag rond. Een paar seizoenen geleden verruilden zij ZVV voor AGOVV om daar mee te doen om het kampioenschap. Paul haalde die beroemde woorden in de kleedkamer nog eens liefdevol uit het archief. Niet om olie op het vuur te gooien natuurlijk, maar puur om het hele benzinestation leeg te kieperen.

Het tactische plan:
Paul koos ditmaal voor een verrassend legale 4-4-2. Geen twaalf man, geen omgekeerde kerstboom en geen tactiek die alleen met een bouwtekening te begrijpen was. Gewoon elf spelers op logische plekken. Vernieuwend door zijn eenvoud. Henk Patje verdedigde het doel, omdat Wouter van de Stadt de afgemelde scheidsrechter verving. Achterin moesten Tim, Mark H, Elias en Jasper de opbouw verzorgen. Jesse, Wouter S, Remco en Sjoerd vormden de verbinding tussen verdediging en aanval, met Frank als diepe spits en Jaap in een vrije rol daaromheen. Jordao, Lorenzo, Ruben, Wouter P, Benji, Mark S en John namen plaats op de bank. Een reservebank vol kwaliteit, ervaring, maar ook opnieuw een officieel risicogebied voor gehoorschade.

Een open wedstrijd vol kansen:
Vanaf de aftrap maakten ZVV en AGOVV er een ouderwets voetbalgevecht van. Er werd goed gevoetbald, stevig geduelleerd en aan beide kanten ontstonden kansen. Voor de neutrale toeschouwer genieten; voor de trainers een gratis cardiologisch onderzoek. In de tiende minuut leverde Jesse vanaf links een fantastische voorzet af. Boertie dook op de juiste plek op en werkte de bal tegendraads binnen: 1-0. Een spitsengoal zoals spitsengoals bedoeld zijn — één aanraking, geen twijfel en vooral geen tijd om na te denken. Drie minuten later dacht Berg recht te hebben op een penalty. De uitstekend fluitende Wouter oordeelde echter even snel als vernietigend: schwalbe. Berg protesteerde nog, maar discussiëren met de scheidsrechter is zinloos — zeker wanneer die straks ook bepaalt wanneer het bier open mag. Tim had ondertussen opnieuw moeite met het verschil tussen binnen- en buitenkant dekken en stond opvallend vaak aan de verkeerde zijde van zijn tegenstander. Gelukkig is positionering bij Zondag 2 geen wetenschap, maar een vrijblijvende suggestie.

In de achttiende minuut was Jaap dicht bij zijn eerste treffer. Vanuit de draai haalde hij met links verwoestend uit. De bal kletterde via de onderkant van de lat terug het veld in. Een paar centimeter lager was het een wereldgoal geweest; nu blijft het vooral een verhaal dat bij iedere herhaling mooier wordt.
Na 29 minuten liet AGOVV zien zelf ook behoorlijk te kunnen voetballen. Een soepel lopende aanval werd knap afgerond: 1-1. Niet veel later voorkwam Mark met een sliding met gevaar voor eigen leven de 1-2. De bal was weg, de tegenstander ook en Mark moest alleen nog even controleren of al zijn ledematen dezelfde kant op stonden. Aan de andere kant brak Sjoerd door en ging hij alleen op de keeper af. Frank en de ingevallen Benji stonden panklaar voor het doel, maar Sjoerd koos voor eeuwige roem en schoot de bal een meter of acht naast. Er zijn satellieten gelanceerd met minder afwijking. In de 38ste minuut probeerde Elias de bal voor de voeten van de spits weg te werken. Dat lukte uitstekend. Klein detail: de bal verdween achter Henk in het eigen doel, 1-2. Verdedigend ingegrepen, aanvallend beslissend — alleen voor de verkeerde ploeg.

Gelukkig duurde de achterstand niet lang. Boertie stuurde Benji alleen op de keeper af. Benji koos de toeristische route, maakte de hoek steeds kleiner en besloot daarna alsnog beheerst af te ronden: 2-2. Geen spitsenlogica, wel een doelpunt. En uiteindelijk wordt niemand afgerekend op de routeplanner.

ZVV ’56 2 neemt na rust afstand:
Waar de eerste helft al bol stond van spanning en goed voetbal van beide kanten, deed de tweede helft daar nog een schep bovenop. Rustig uit de kleedkamer komen is bij Zondag 2 tenslotte meer een theorie dan een gewoonte. Jordao opende met een loepzuivere crosspass over ruim veertig meter en zette Benji opnieuw alleen voor de keeper. Benji bleef wederom koel en schoot de 3-2 binnen. AGOVV weigerde zich gewonnen te geven. Met een fraaie solo slalomde een tegenstander dwars door en langs ieder oranje shirt heen: 3-3. Onze verdediging keek aandachtig toe en kon na afloop precies uitleggen hoe hij het had gedaan. Sjoerd stapelde ondertussen overtreding op overtreding alsof hij spaarkaarten vulde. Toen hij in het strafschopgebied opnieuw raak maaide, zag Wouter er wonderbaarlijk niets in. Zelfs een uitstekend fluitende scheidsrechter heeft blijkbaar recht op één bedrijfsongeluk per wedstrijd. Jordao bleef ondertussen met passes strooien alsof assists die ochtend gratis waren. Met zijn tweede zette hij Frank alleen voor de keeper. Frank bleef ijzig kalm en schoof de 4-3 binnen. De keeper dook nog wel, maar vooral voor de foto.

Vijf minuten voor de beslissing:
In een tijdsbestek van vijf minuten gooiden de mannen in het oranje de wedstrijd definitief in het slot.
Ruben deelde eerst een bodycheck uit waar menig MMA-vechter onmiddellijk een contract voor zou aanbieden. De tegenstander vloog, Wouter floot en Ruben keek alsof hij uitsluitend de bal had geraakt — ergens in een parallel universum. Normaal heet een gemiste penalty al snel slecht ingeschoten, maar dit keer verdiende Henk alle eer. Onze gelegenheidskeeper veranderde in Henk-André ter Stegen, dook naar de linkerhoek en hield de bal eruit. De VAR bekeek het nog drie keer, vooral omdat niemand geloofde dat Henk daadwerkelijk van de grond was gekomen. Uit de snelle tegenaanval maakte Benji de 5-3 en brak hij het laatste verzet van AGOVV. Niet veel later completeerde hij zijn kwartet en bepaalde hij de eindstand op 6-3. Wij noemen het een mislukte voorzet; Benji noemt het een bewuste lob. Sinds hij vier keer scoorde, mag hij blijkbaar ook zijn eigen werkelijkheid samenstellen.

Oordeelt u vooral zelf: Drie punten en 527 dagen ongeslagen:
Al met al was het een heerlijke wedstrijd tegen een sterke tegenstander. Negen doelpunten, een gestopte penalty, een eigen goal, een vermeende wereldgoal en genoeg defensieve chaos om drie trainers vroegtijdig grijs te maken. De toeschouwers kregen waar voor hun geld; de coaches kregen vooral extra medicatie. De drie punten bleven in Apeldoorn en de ongeslagen thuisreeks groeide naar 527 dagen en zestien wedstrijden. Alleen het gehoor van de bankzitters verloor opnieuw. Benji werd terecht uitgeroepen tot man van de wedstrijd: vier doelpunten uit vijf kansen. Een rendement waar hij normaal gesproken minstens drie wedstrijden en twaalf ongecontroleerde schoten voor nodig heeft. Ondertussen wordt er binnen Zondag 2 al luidkeels een voorschot genomen op het kampioenschap. Twijfel is er nauwelijks; bescheidenheid nog minder. De eerste feestplannen zijn naar verluidt al in de maak, want waarom wachten tot mei als je in september de platte kar alvast kunt reserveren?

De Vossenjacht was geslaagd. De Vosjes waren geschoten en dropen af — zonder punten, zonder buit en met zes redenen om voorlopig niet meer in Apeldoorn te komen.