Zaterdag 16 mei stond de laatste wedstrijd van het seizoen op het programma. Tegenstander was hekkensluiter Koninklijke UD uit Deventer, de ploeg waartegen eerder dit seizoen nog pijnlijk met 3-1 werd verloren. Een uitslag die nog altijd als een natte krant in het geheugen hing. Tijd dus voor sportieve revanche.

Tijdens de wedstrijdbespreking ging het opvallend genoeg eens niet over tactische pionnen, looplijnen of druk zetten. Nee, coach Patrick Vader richtte zich op iets groters. Op het feit dat ZVV’56 dit jaar 70 jaar bestaat. Op de prachtige feestweek die achter ons lag. Op de vele familieleden langs de lijn. Op spelers die afscheid zouden nemen. Maar vooral op één simpele opdracht: winnen. Want eerlijk is eerlijk: dit seizoen heeft ZVV’56 zichzelf te vaak tekortgedaan. Wedstrijden waarin we minstens gelijkwaardig waren, en soms zelfs de betere ploeg, glipten toch uit handen. Het vizier stond vaker op standje “kermisgeweer” dan op scherp en cadeautjes werden soms gul uitgedeeld alsof het pakjesavond was. De ranglijst vertelt dan ook niet het hele verhaal van dit team.

Coach Vader bleef echter geloven. “Er komt een moment dat alles wél goed valt,” had hij meermaals gezegd. En met een goedgevulde staantribune, ondanks dat veel andere teams vrij waren, leek deze middag alles in zich te hebben voor een mooi slotstuk.

De opstelling
Ralph begon onder de lat. Achterin vormden Mark (ja, u leest het goed, terug van een zware blessure en fit getraind als een bezetene om erbij te zijn) en Niek het centrale duo, met Jasper en Dirk als wingbacks. Op het middenveld begonnen Ruben, Jim en Max. Voorin mochten Sella, Sep en Philip voor het gevaar zorgen. Op de bank zaten daarnaast nog Sander, Aras, Erdi, Shaiq, Jeroen en Ufuk klaar om hun bijdrage te leveren.

Na een fanatieke warming-up op stevige beats uit de stadionboxen kon menigeen niet anders dan concluderen: hier stond een ploeg die er zin in had.

Sterk begin en verdiende voorsprong
De opdracht was duidelijk: Koninklijke UD direct bij de keel grijpen. Dat leverde na 13 minuten direct een grote kans op toen Philip een voorzet vanaf links met de borst nét naast werkte. Even later moest Ralph aan de bak na een van richting veranderd schot, maar met een katachtige redding hield hij de nul. Ook een bal op de paal hielp een handje mee.

Na 25 minuten viel eindelijk de verdiende openingstreffer. Een slechte pass achterin bij UD werd genadeloos afgestraft door Philip, die de keeper omspeelde en de bal panklaar neerlegde voor Sella: 1-0.

De wedstrijd golfde vervolgens lekker op en neer. In de 35e minuut volgde de 2-0 na een fraai ingestudeerde ingooi van Sella. Sep legde slim terug op Ruben, wiens inzet via een Deventer been binnenviel. Dat de ruststand slechts 2-0 was, mocht een klein wonder heten. Philip en Ruben kregen nog uitstekende kansen, terwijl Koninklijke UD opgelucht mocht ademhalen dat een natrappende speler geen rood kreeg van de scheidsrechter, die zijn kaarten blijkbaar zuinig wilde houden voor de zomerstop.

Tweede helft: kansen genoeg, doelpunten tekort
In de rust was de boodschap helder: rust aan de bal bewaren en het positiespel blijven spelen, want voetballend was ZVV’56 simpelweg de betere ploeg.

Ook in de tweede helft bleven de kansen komen. Sella, inmiddels ingevallen voor de licht geblesseerde Dirk, zorgde voor dreiging, Shaiq kopte net over en Jim schoot na een fraaie aanval recht op de keeper af. Erdi kwam ondertussen binnen de lijnen voor de sterk spelende Max. Later betraden ook Aras en Sander het veld en werd Koninklijke UD steeds verder teruggedrongen. Shaiq kreeg nog een vrije schietkans, maar lanceerde de bal richting de ballenvanger. En daarmee werd ook meteen hét verhaal van dit seizoen zichtbaar: ZVV’56 vergat zichzelf opnieuw ruimer te belonen. Zelfs nadat Ruben met een heerlijke solo opnieuw een grote kans voor Shaiq creëerde, bleef de teller steken op 2-0.

Maar goed, soms moet je ook gewoon genieten van een degelijke overwinning zonder hartverzakkingen in de slotfase. Dat is dit seizoen tenslotte ook weleens anders geweest.

Afscheid van clubmensen
Na afloop was het tijd voor een aantal emotionele afscheidmomenten. Er werd afscheid genomen van Erdi, Gerwin, Jeroen, Marcel, Frank en Peter.

Erdi kan het voetbal momenteel niet meer combineren met zijn werk. Gerwin kiest na een heftig jaar bewust voor meer tijd met zijn gezin. Jeroen blijft als ware globetrotter helaas ook wereldreiziger tussen de blessures. Marcel draagt de vlag over aan een nieuwe kandidaat, Frank gaat zich meer richten op zijn autobedrijf en Peter heeft na lang blessureleed de moeilijke beslissing genomen om te stoppen. Allemaal mannen die hun sporen binnen ZVV’56 hebben verdiend en die volgend seizoen zeker gemist zullen worden.

Ook onze vaste washeldinnen Ria en Ilona werden terecht in het zonnetje gezet. Wekelijks bezwete tenues weer fris krijgen is misschien wel de zwaarste taak binnen de club, en waarschijnlijk de enige functie waarbij écht nooit een clean sheet wordt gehaald.

Afsluiting met vertrouwen richting nieuw seizoen
De avond werd vervolgens uitstekend afgesloten met een gezellige BBQ samen met spelers en partners. Een mooi einde van een veelbewogen seizoen. Een seizoen waarin lang niet altijd alles meezat, maar waarin dit team karakter heeft getoond, is blijven geloven en uiteindelijk toch met een goed gevoel afsluit.

Publiek, bedankt voor alle steun in voor- en tegenspoed. Op naar een nieuw seizoen. Hopelijk eentje waarin het kwartje eindelijk wat vaker onze kant op valt.