Wat begon als een seizoen waarin de schaal alvast voorzichtig werd ingetekend, eindigde uiteindelijk in een prachtig verhaal vol strijd, gezelligheid, gemiste kansen, onverklaarbare acties en een onverwoestbare teamgeest. Zvv’56 Zondag 2 bewees dit jaar vooral één ding: kampioen worden is mooi, maar een legendarisch seizoen draaien is misschien nog mooier.

De competitie: van titeldroom naar realiteitscheck

Aan het begin van het seizoen waren de ambities duidelijk: kampioen worden. De concurrentie zou even te zien krijgen hoe goed Zondag 2 eigenlijk was. En eerlijk is eerlijk: het begin en slotfase van het seizoen gaf daar ook alle reden toe. Maar ergens halverwege het seizoen bleek dat een kampioenschap niet alleen gewonnen wordt op talent, maar ook op fitheid, scherpte en soms gewoon op zondag om 10.00 aanwezig zijn. De titelaspiraties verdwenen langzaam richting de kleedkamerprullenbak. Toch mogen we met trots terugkijken, want uiteindelijk eindigden we op een prachtige vierde plaats, de beste prestatie ooit van Zvv’56 Zondag 2.

Wat dit seizoen misschien nog knapper maakte: thuis bleef niemand overeind tegen ons. Ons sportpark veranderde in een vesting waar zelfs de uiteindelijke kampioen Veluwse Boys onderuitging. Als enige ploeg in de competitie wisten wij van de kampioen te winnen. Een feit dat de komende twintig jaar vermoedelijk vaker genoemd gaat worden dan onze daadwerkelijke eindklassering.

Opkomst: ongekend luxeprobleem

Waar andere elftallen elke week groepsapps vol wanhoop sturen met “neemt iemand nog een vriend mee?”, kende Zondag 2 dit seizoen een ongekende luxe: er waren gewoon altijd genoeg spelers. Geen paniek. Geen spoedtelefoontjes. Geen speler die rechtstreeks uit een nachtdienst het veld op moest. Een unicum in het amateurvoetbal. Nou ja, bijna iedere zondag, want Levay vond het nog steeds heel normaal om zaterdagnacht om half vijf af te zeggen. Toch kwam het nooit tot paniek. De groep stond er altijd. En wat voor groep. Benjamin groeide dit seizoen opnieuw uit tot topscorer van het team, al had hij met het aantal gemiste honderd procent kansen waarschijnlijk nóg meer records kunnen breken. Achter hem liep Jaap geregeld met de overtuiging dat hij meer minuten verdiende, al zorgde hij er zelf af en toe ook voor dat de technische staf daar anders over dacht. Jasper draaide ondertussen een uitstekend seizoen; als hij net zo goed kon voetballen als praten, had hij waarschijnlijk ergens drie divisies hoger gespeeld. Op het middenveld was Jesse een van de absolute motoren van het elftal. Zelfs een verhuizing naar Den Haag bleek geen reden om af te haken, iets wat binnen de groep inmiddels als pure clubliefde wordt beschouwd. Naast hem stond Jordao, ons powerhouse, bij hem beginnen we ons af te vragen of de scouts van onze eerste selectie wel wakker zijn. Lorenzo hield zich vooral bezig met het vermaak van zijn teamgenoten, maar tot ieders verbazing begint hij ook steeds beter te voetballen. Achterin stond Mark Habing als een soort menselijke bunker opgesteld. Ron Beton is er werkelijk niets bij. Rob schitterde dit seizoen vooral door afwezigheid, maar wanneer hij er was, bleek hij bijna altijd betrouwbaar. Roy offerde zich ondertussen vaker op met de vlag in zijn hand dan met voetbalschoenen aan zijn voeten, zonder daar ooit over te klagen. Ruben groeide misschien wel het meest van allemaal; ieder seizoen wordt hij beter en inmiddels begint dat echt op te vallen. Ruud bleef ouderwets fanatiek doorgaan, met longen als een paard en tackles waar tegenstanders niet altijd even enthousiast van werden. Sjoerd regelde ondertussen alles wat er te regelen viel en wist bovendien als geen ander te juichen voor zijn eigen acties. Elias, beter bekend als “The Knife”, was simpelweg de betrouwbaarheid zelve. Geo bleef ondertussen koning afwezigheid, al weet nog steeds niemand precies hoe hij dat zo consequent volhoudt. Henk, onze “Tank”, bracht ouderwets geweld mee en liet iedereen zich opnieuw afvragen wanneer hij weer eens een eitje gaat snuiven. Jessie beleefde traditiegetrouw zijn absolute topvorm tijdens het weekendje weg, terwijl John zich bleef profileren als zelfbenoemd voetbaltacticus van het team. Mark Scheltus vond ondertussen alles best. Patrick bewees opnieuw dat ervaring en fysieke kracht in het amateurvoetbal goud waard zijn. Paul moest vanwege knieklachten noodgedwongen de overstap maken naar de begeleiding, maar bleef wel bekend als de absolute aanjager van de derde helft. Remco’s knikkende knieën hielden het gelukkig opnieuw een heel seizoen vol en dus heeft hij alweer aangekondigd gewoon door te gaan volgend seizoen. Tim, slechts twee turfen hoog, bleef iedere week onvermoeibaar volle bak gaan — op het veld, maar misschien nog wel meer tijdens feestavonden en weekendjes weg. Wouter Segerink speelde waarschijnlijk meer ballen met buitenkant links dan de rest van de competitie bij elkaar, maar was tegelijkertijd een van de bepalende spelers van het seizoen. Keeper Wouter van der Stadt met katachtige reddingen tot complete onverklaarbare blunders. Maar zonder hem zou het ook maar saai zijn geweest. Wouter van der Pluijm hopen we volgend seizoen vaker minuten te geven, mits hij op het veld net zo goed wordt als tijdens de derde helft. Ook Dennis mogen we absoluut niet vergeten. Hij scheurde in het zicht van de haven zijn achillespees af en bewees daarmee eigenlijk perfect wie hij als speler is. Want als dit seizoen één ding duidelijk heeft gemaakt, is het wel dat zijn inzet minimaal het driedubbele van zijn talent bedraagt. Maar juist dat maakte hem zo geliefd binnen de groep: altijd gaan, altijd strijd leveren en nooit opgeven, zelfs niet als zijn lichaam daar soms anders over dacht. En boven dit alles stond natuurlijk Frank Willem, onze oppermachtige leider. Ook dit seizoen wist hij weer meerdere bankzitters van permanente gehoorschade te voorzien.

Daarnaast willen we ook nog even stilstaan bij alle scheidsrechters die dit seizoen onze wedstrijden hebben geleid. Het niveau was misschien niet altijd even hoog, maar laten we eerlijk zijn: vind tegenwoordig überhaupt nog maar eens iemand die gek genoeg is om op zondagochtend negentig minuten naar dit elftal te kijken én daar ook nog beslissingen over te nemen. Alleen daarvoor verdienen ze al respect.

Namens heel Zvv’56 Zondag 2 willen wij ook onze trouwe supporters bedanken. Week in, week uit stonden jullie langs de lijn in weer en wind te kijken naar dit prachtige zooitje ongeregeld. Voor het vertrouwen, het commentaar, het bier en het geduld: dank jullie wel. Volgend seizoen gaan we er weer vol voor. En wie weet… schenken we jullie dan eindelijk dat kampioenschap. Of in ieder geval opnieuw een seizoen waar nog jarenlang over gelachen wordt.